استرالیا یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است. اما میلیون‌ها خانوار در این کشور برای تهیه غذای کافی با مشکل روبه‌رو هستند. تازه‌ترین گزارش Foodbank Australia نشان می‌دهد ۳.۶ میلیون خانوار استرالیایی در ۱۲ ماه گذشته نوعی از ناامنی غذایی را تجربه کرده‌اند. این رقم نسبت به سال قبل حدود ۱۰۰ هزار خانوار بیشتر شده است. افزایش هزینه زندگی، کرایه خانه، اقساط مسکن و دیگر مخارج ضروری باعث شده است که برای برخی خانواده‌ها، غذا به یکی از نخستین بخش‌هایی تبدیل شود که از بودجه آن کم می‌کنند.
گزارش تازه Foodbank که در ۲۶ اکتبر مورد توجه رسانه‌های استرالیا قرار گرفت، تصویری نگران‌کننده از فشار هزینه زندگی ارائه می‌کند. بر اساس این گزارش، تقریباً یک خانوار از هر سه خانوار استرالیایی طی یک سال گذشته ناامنی غذایی را تجربه کرده است. شمار این خانوارها به حدود ۳.۶ میلیون رسیده است. سال قبل این رقم حدود ۳.۵ میلیون خانوار بود.
این ارقام نشان می‌دهد که ناامنی غذایی دیگر فقط مشکل افرادی نیست که هیچ درآمدی ندارند. افراد شاغل، خانواده‌های دارای کودک و جوانان نیز در میان کسانی هستند که برای تأمین غذای کافی با فشار روبه‌رو شده‌اند. حتی در ACT، جایی که سطح متوسط درآمد نسبتاً بالاست، نهادهای خیریه می‌گویند افرادی با کار تمام‌وقت نیز برای دریافت مواد غذایی و کمک به مراکز حمایتی مراجعه می‌کنند.
ناامنی غذایی دقیقاً به چه معناست؟
ناامنی غذایی الزاماً به این معنا نیست که فرد هیچ غذایی برای خوردن ندارد. این مفهوم گسترده‌تر است. خانواده ممکن است نداند آیا برای هفته آینده پول کافی برای خرید مواد غذایی دارد یا خیر. ممکن است کیفیت غذای خود را پایین بیاورد. ممکن است مواد غذایی سالم و تازه را کمتر بخرد. در شرایط شدیدتر، اعضای خانواده ممکن است وعده‌های غذایی را حذف کنند یا برای مدتی بدون غذای کافی بمانند.
به همین دلیل، یک خانواده می‌تواند خانه داشته باشد، والدین شاغل باشند و کودکان به مکتب بروند، اما همچنان ناامنی غذایی را تجربه کند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که درآمد خانواده دیگر برای پوشش همزمان همه هزینه‌های ضروری کافی نباشد.
در چنین شرایطی، خانواده باید انتخاب‌های دشواری انجام دهد. کرایه خانه باید پرداخت شود. برق و گاز نباید قطع شود. هزینه رفتن به محل کار ضروری است. اقساط قرض نیز باید پرداخت شود. وقتی پول کافی برای همه این هزینه‌ها وجود ندارد، مواد غذایی یکی از معدود بخش‌هایی است که خانواده می‌تواند فوراً در آن صرفه‌جویی کند.
چرا خانواده‌ها اول از غذا کم می‌کنند؟
Kylea Tink، مدیر اجرایی Foodbank Australia، ناامنی غذایی را به نوعی هشدار اولیه برای فشار شدید مالی خانواده‌ها تشبیه کرده است. به گفته او، وقتی خانواده زیر فشار قرار می‌گیرد، معمولاً تلاش می‌کند ابتدا سقفی بالای سر خود نگه دارد، خدمات ضروری مانند برق را حفظ کند و هزینه رفتن به محل کار را بپردازد. در نتیجه، غذا می‌تواند نخستین بخشی باشد که مصرف آن کاهش پیدا می‌کند.
این موضوع توضیح می‌دهد که چرا آمار ناامنی غذایی می‌تواند تصویر متفاوتی از بحران هزینه زندگی ارائه کند. ممکن است یک خانواده هنوز کرایه خود را به موقع بپردازد و از بیرون دچار بحران مالی به نظر نرسد. اما در داخل خانه، والدین ممکن است غذای خود را کمتر کنند تا کودکان غذای کافی داشته باشند.
در نتیجه، خالی شدن سفره خانواده می‌تواند بسیار زودتر از نشانه‌های آشکار بحران مالی اتفاق بیفتد.
خانواده‌های دارای کودک بیشتر تحت فشار قرار گرفته‌اند
یکی از نگران‌کننده‌ترین بخش‌های گزارش مربوط به خانواده‌های دارای کودک است. داده‌های Foodbank نشان می‌دهد ۴۵ درصد خانوارهای دارای کودک در ۱۲ ماه گذشته ناامنی غذایی را تجربه کرده‌اند. وضعیت خانواده‌های تک‌والد دشوارتر بوده است. این رقم در میان آنان به حدود ۶۰ درصد رسیده است.
وقتی ناامنی غذایی وارد خانه‌ای می‌شود که کودک در آن زندگی می‌کند، مسئله دیگر فقط گرسنگی نیست. تغذیه مناسب با رشد جسمی، تمرکز و یادگیری کودک ارتباط دارد. کودکی که بدون صبحانه وارد صنف می‌شود، ممکن است نتواند مانند کودکی که غذای کافی خورده است، بر درس خود تمرکز کند.
Foodbank به همین دلیل خواهان گسترش برنامه‌های صبحانه مکاتب در سراسر استرالیا شده است. این سازمان می‌گوید در حال حاضر هزاران برنامه صبحانه مکتب را پشتیبانی می‌کند و خواهان ایجاد یک برنامه ملی است که تا سال ۲۰۳۰ بتواند به کودکان در سراسر کشور دسترسی داشته باشد.
جوانان نیز در مرکز این بحران قرار دارند
ناامنی غذایی فقط مشکل خانواده‌های دارای فرزند نیست. جوانان نیز به شکل قابل توجهی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند.
Foodbank می‌گوید خانوارهای جوان‌تر، به‌ویژه گروه سنی ۱۸ تا ۳۴ سال، از گروه‌هایی هستند که بیشتر با ناامنی غذایی روبه‌رو شده‌اند. برای بسیاری از جوانان، ورود به زندگی مستقل با کرایه بالا، هزینه ترانسپورت، قرض تحصیلی و افزایش قیمت مواد غذایی همراه شده است.
این وضعیت می‌تواند برای کسانی که تازه وارد بازار کار شده‌اند دشوارتر باشد. داشتن شغل نیز الزاماً به معنای مصونیت در برابر ناامنی غذایی نیست. اگر بخش بزرگی از درآمد صرف مسکن و هزینه‌های ثابت شود، پول باقی‌مانده برای غذا و دیگر نیازهای روزمره می‌تواند بسیار محدود باشد.
مناطق خارج از شهرهای بزرگ نیز وضعیت دشواری دارند
شاید تصور شود زندگی در مناطق regional استرالیا ارزان‌تر است و در نتیجه ناامنی غذایی نیز کمتر خواهد بود. گزارش Foodbank تصویر متفاوتی نشان می‌دهد.
تقریباً یک خانوار از هر چهار خانوار در مناطق regional ناامنی غذایی شدید را تجربه کرده است. این میزان در مناطق شهری حدود ۱۸ درصد گزارش شده است.
فاصله زیاد، هزینه ترانسپورت و دسترسی محدودتر به فروشگاه‌ها می‌تواند بخشی از مشکل باشد. قیمت بعضی مواد غذایی نیز در مناطق دورتر بیشتر است. بنابراین، زندگی نزدیک‌تر به مناطق تولید مواد غذایی الزاماً به معنای دسترسی ارزان‌تر به غذا نیست.
کانبرا نیز از این مشکل جدا نیست
این گزارش برای ساکنان ACT نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. درآمد متوسط در کانبرا بالاست، اما هزینه مسکن و زندگی نیز قابل توجه است.
ABC در گزارش خود به تجربه Travis Gilbert، یکی از ساکنان کانبرا، پرداخته است. او پس از ۲۲ سال کار برای نخستین بار بیکار شد. پرداخت JobSeeker بخشی از هزینه‌هایی مانند کرایه، برق، تیلفون و ترانسپورت او را پوشش می‌داد، اما برای تأمین دیگر نیازهای زندگی با مشکل روبه‌رو شد و در نهایت مجبور شد از superannuation خود استفاده کند.
داوطلبان نهاد خیریه HelpingACT نیز به ABC گفته‌اند افرادی برای دریافت کمک غذایی مراجعه می‌کنند که شاید تا مدت کوتاهی قبل تصور نمی‌کردند روزی به چنین حمایتی نیاز داشته باشند. حتی برخی افراد دارای کار تمام‌وقت نیز برای غذا یا پرداخت بل‌های خود درخواست کمک می‌کنند.
این تجربه یک نکته مهم را نشان می‌دهد. فاصله میان ثبات مالی و بحران برای بعضی خانواده‌ها می‌تواند فقط از دست دادن یک معاش باشد. بیماری، بیکاری یا یک هزینه بزرگ پیش‌بینی‌نشده ممکن است تعادل مالی خانواده را به سرعت تغییر دهد.
چرا این مسئله برای خانواده‌های مهاجر مهم است؟
برای برخی خانواده‌های مهاجر، فشار هزینه زندگی می‌تواند با چالش‌های دیگری نیز همراه شود. خانواده‌ای که تازه وارد استرالیا شده ممکن است هنوز شغل ثابت نداشته باشد. ممکن است در آغاز با درآمد پایین‌تر کار کند یا بخش بزرگی از درآمد خود را برای کرایه خانه مصرف کند.
بعضی خانواده‌های مهاجر نیز شبکه حمایتی گسترده‌ای در استرالیا ندارند. پدر، مادر، خواهر یا برادر ممکن است در کشور دیگری زندگی کنند. در نتیجه، وقتی یکی از والدین شغل خود را از دست می‌دهد یا خانواده با هزینه غیرمنتظره روبه‌رو می‌شود، کمک خانوادگی فوری همیشه در دسترس نیست.
این وضعیت می‌تواند فشار بیشتری ایجاد کند. با این حال، داده‌های Foodbank درباره ۳.۶ میلیون خانوار مربوط به کل جامعه استرالیاست و نباید از آن نتیجه گرفت که مهاجران الزاماً بیشتر از دیگران با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند. آنچه روشن است این است که هزینه مسکن، درآمد و دسترسی به شبکه حمایتی می‌تواند بر توان مالی هر خانواده، مهاجر یا غیرمهاجر، تأثیر بگذارد.
ناامنی غذایی همیشه قابل مشاهده نیست
یکی از دشواری‌های این بحران این است که گرسنگی همیشه ظاهر مشخصی ندارد.
فردی که برای دریافت کمک غذایی مراجعه می‌کند ممکن است شغل داشته باشد. ممکن است موتر داشته باشد. کودکانش ممکن است هر روز به مکتب بروند. اما پس از پرداخت کرایه، برق، بیمه، ترانسپورت و دیگر هزینه‌ها، پول کافی برای خرید غذای مناسب باقی نمانده باشد.
گزارش امسال نکته دیگری را نیز برجسته کرده است. ۶۹ درصد خانوارهایی که با ناامنی غذایی روبه‌رو بوده‌اند، گفته‌اند در ۱۲ ماه گذشته برای نخستین بار این وضعیت را تجربه کرده‌اند. این رقم نشان می‌دهد بخشی از افرادی که اکنون به کمک نیاز دارند، پیش از این سابقه چنین مشکلی نداشته‌اند.
به همین دلیل، تصویر سنتی از اینکه فقط افراد بیکار یا بسیار کم‌درآمد به کمک غذایی نیاز دارند، دیگر برای توضیح کامل وضعیت کافی نیست.
کمک غذایی ضروری است، اما علت اصلی را حل نمی‌کند
دولت فدرال در اکتبر ۲۰۲۶ حدود ۷۰۰ هزار دالر بودجه اضافی فوری برای Foodbank اختصاص داد. Foodbank از این کمک استقبال کرده است، اما می‌گوید چنین بودجه‌ای به تنهایی قادر به حل مشکل ناامنی غذایی نیست.
توزیع مواد غذایی می‌تواند به خانواده‌ای که امروز چیزی برای خوردن ندارد کمک فوری کند. اما اگر همان خانواده ماه آینده دوباره با کرایه بالا، درآمد ناکافی و هزینه‌های ضروری روبه‌رو باشد، نیاز او دوباره برمی‌گردد.
به همین دلیل، بحث ناامنی غذایی به موضوعات بزرگ‌تری مانند مسکن، درآمد، حمایت‌های اجتماعی، اشتغال و هزینه خدمات ضروری متصل می‌شود. Foodbank نیز خواهان رویکردی گسترده‌تر شده است که بخش‌های مختلف، از کشاورزی و صحت تا آموزش و سیاست اجتماعی، در آن نقش داشته باشند.
وقتی بحران هزینه زندگی به بشقاب غذا می‌رسد
رقم ۳.۶ میلیون خانوار فقط یک آمار اقتصادی نیست. پشت این رقم خانواده‌هایی قرار دارند که هر هفته باید تصمیم بگیرند پول محدود خود را چگونه مصرف کنند.
برای بعضی‌ها انتخاب میان غذای بهتر و پرداخت برق است. برای دیگری، میان خرید مواد غذایی و پر کردن باک موتر برای رفتن به محل کار. برخی والدین نیز ممکن است خودشان کمتر غذا بخورند تا کودکان‌شان گرسنه نمانند.
استرالیا کشوری با منابع گسترده غذایی و اقتصاد پیشرفته است. با این حال، وقتی تقریباً یک‌سوم خانوارها در یک سال نوعی از ناامنی غذایی را تجربه می‌کنند، مسئله دیگر نمی‌تواند فقط مشکل فردی خانواده‌ها تلقی شود.
کمک‌های خیریه و برنامه‌های صبحانه مکاتب می‌توانند بخشی از فشار فوری را کاهش دهند. اما پرسش اساسی همچنان باقی است: چرا شمار بیشتری از خانواده‌های استرالیایی، حتی برخی خانواده‌های شاغل، دیگر نمی‌توانند با درآمد خود غذای کافی و مناسب تهیه کنند؟
پاسخ به این پرسش فقط در قیمت مواد غذایی نیست. کرایه و mortgage، درآمد، هزینه انرژی، ترانسپورت و دیگر مخارج ضروری همگی بخشی از معادله‌اند.
گزارش Foodbank یک هشدار روشن دارد: بحران هزینه زندگی زمانی جدی‌تر می‌شود که خانواده پس از پرداخت هزینه‌های ضروری، دیگر پول کافی برای یکی از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی نداشته باشد؛ غذا.
منابع: Foodbank Australia و ABC News، ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶.
